Krajowy program hodowlany dla rasy Hereford

Rasa Hereford obok rasy Angus jest najbardziej popularną rasą bydła mięsnego na świecie. Jest rasą mało wymagającą odnośnie środowiska, płodną o wysoko utrwalonych cechach macierzyństwa. Rasa Hereford jest najczęściej linią macierzyńską, z uwagi na jej właściwości: mała masa ciała, dobra płodność i mleczność (mierzoną przyrostami masy ciała cieląt w czasie odchowu przy krowach) oraz łatwość wcieleń i troskliwość w wychowie cieląt. W programie hodowli bydła mięsnego jest rozwijana w czystości rasy i do krzyżowania z rasami ojcowskimi.

I. Celem hodowlanym dla rasy Hereford jest zachowanie u krów dorosłych masy ciała na poziomie około 550 – 600 kg, a u buhajów około 900 – 1000 kg, łatwości wcieleń, wysokiego poziomu cech macierzyńskich i utrzymanie wczesności dojrzewania. Buhaje winny osiągać w wieku dorosłym wysokość w krzyżu około 135 cm, krowy około 130 cm.

II. Metody hodowlane dla bydła mięsnego rasy Hereford

1. Zasady prowadzenia selekcji
W realizacji programu genetycznego doskonalenia cech stosowana jest selekcja masowa. Selekcja prowadzona jest po zidentyfikowaniu zwierzęcia na podstawie zapisów dotyczących kontroli użytkowości dla następujących cech:

  • tempa wzrostu określonego masą ciała w różnych okresach wieku zwierzęcia,
  • rozpłodowych,

oraz oceny wizualnej dokonywanej przez selekcjonera dotyczącej:

  • eksterieru i typu,
  • umięśnienia.

Program doskonalenia rasy Hereford prowadzony jest w oparciu o selekcję materiału żeńskiego z wykorzystaniem danych z oceny użytkowości. Krowy i jałówki przeznaczone do dalszej hodowli będą doskonalone poprzez wykorzystanie importowanego nasienia buhajów pozytywnie ocenionych pochodzących z krajów przodujących w zakresie poziomu hodowli tej rasy. Wskazane jest  aby rozpłodniki używane do krycia naturalnego w stadach hodowlanych pochodziły po czołowych buhajach z importu oraz najlepszych buhajach krajowych.

Wpis do ksiąg osobników męskich i żeńskich dokonywany jest zgodnie z warunkami określonymi w  regulaminie wpisu do księgi hodowlanej prowadzonej dla rasy Hereford.

III. Zasady doboru zwierząt do kojarzeń

Hodowca przy doborze zwierząt do kojarzeń powinien kierować się:

  • stopniem spokrewnienia zwierząt, zaleca się aby kojarzone zwierzęta nie miały wspólnego przodka w pokoleniu rodziców i dziadków,
  • wynikami oceny wartości użytkowej i hodowlanej zwierząt, w tym przede wszystkim w zakresie cech podlegających doskonaleniu.

Wybór krów lub jałówek na matki buhajów dokonywany jest w stadach hodowlanych.
Kwalifikowana na matkę buhajów krowa lub jałówka powinna:

  • być wpisana do części głównej księgi,
  • wycielić się po raz pierwszy nie później niż w 36 miesiącu życia,
  • uzyskać minimum 80 punktów za ocenę pokroju lub minimum 70 punktów za ocenę wg obowiązującego klucza bonitacyjnego.

IV. Zakres i zasady wykorzystania materiału biologicznego pochodzącego z importu

Zwierzęta i materiał biologiczny pochodzący z importu będzie wykorzystywany przede wszystkim do doskonalenia cech użytkowych i zwiększenia populacji krajowej tej rasy.
Przy imporcie nasienia należy pamiętać o ochronie biorcy przed inbredem.
Materiał hodowlany importowany do Polski powinien spełniać następujące warunki:

  • posiadać dwa pokolenia przodków wpisane do księgi rasy Hereford,
  • wskazane jest aby ojcowie posiadali pozytywny indeks wartości hodowlanej obliczony wg metod stosowanych w kraju eksportera,
  • rozwój: kaliber i masa ciała odpowiednia dla wieku i standardów rozwojowych dla rasy zapewniający wpis do księgi rasy w kraju eksportera,
  • poprawna, typowa dla rasy budowa, bez wad anatomicznych,
  • zaświadczenie hodowlane wystawione w kraju eksportera przez prowadzącego księgę,
  • w przypadku jałowic i krów cielnych – dołączone rodowody łącznie z certyfikatami grup krwi lub markerów DNA buhajów, którymi zostały zapłodnione jałowice lub krowy,
  • w przypadku jałowic cielnych – przewidywany wiek w chwili pierwszego wycielenia nie powinien przekraczać 36 miesięcy,
  • w przypadku buhajów – pozytywny wynik oceny osobniczej na farmie lub w stacji oceny buhajów oraz certyfikaty grup krwi lub markerów DNA potwierdzające pochodzenie.

W ramach Programu prowadzony będzie import nasienia najwartościowszych buhajów do czołowych stad w kraju w celu wyprodukowania następnych pokoleń bydła mięsnego i zachowania ścisłego kontaktu genetycznego krajowych stad z genetyka światową bydła mięsnego.

Nasienie buhajów importowane do Polski powinno:

  • pochodzić od buhaja, który ma dwa pokolenia przodków wpisanych do ksiąg w kraju pochodzenia,
  • posiadać potwierdzone pochodzenie testem grup krwi lub markerów DNA,
  • posiadać pozytywna ocenę wartości hodowlanej buhaja.

Zarodki importowane do Polski powinny:

  • pochodzić od dwóch pokoleń przodków wpisanych do ksiąg w kraju pochodzenia,
  • posiadać potwierdzone pochodzenie testem grup krwi lub markerów DNA,
  • posiadać pozytywną ocenę wartości hodowlanej buhaja – ojca zarodka.

WZORZEC RASY HEREFORD

Umaszczenie: głowa, szyja, podgardle, brzuch, pończochy i część ogona białe. Pozostała część ciała powinna być ciemnoczerwona. Rogate bydło powinno posiadać jasne woskowate rogi. Ciemne kolory są niepożądane. Wokół oczu często występuje ciemna pigmentacja. Skóra miękka elastyczna, umiarkowanie gruba i gruba sierść.

Budowa
: głowa dość długa ale nie za szeroka z dużymi, nieznacznie uwydatniającymi się oczami i bystrym spojrzeniem. U odmian rożnych występuje charakterystyczny układ rogów schodzących się łukowato ku dołowi. Szyja dość długa z łagodnym, harmonijnym przejściem w bark. Bark mocny, płaskie łopatki i nie za szerokie. Mocno związany i niezbyt szeroki mostek, który nie powinien być zniekształcony przez zbyt duże podgardle. Klatka piersiowa prosta i dobrze wypełniona. Prawidłowy kąt żeber bez silnie zaznaczonej pachwiny. Część grzbietowa i lędźwie szerokie, długie, wysklepione powyżej wyrostków ościstych. Łagodne przejście pomiędzy linią grzbietu a lędźwiami. Linia grzbietu oraz linia brzucha powinny być równoległe. Zad długi, prostokątny i szeroki z bardzo dobrym umięśnieniem. Biodra jak i kulsze dobrze wypełnione mięsem. Nasada ogona powinna być w jednym poziomie z linią grzbietu. Uda głębokie, szerokie i muskularne, wysklepione od wewnątrz. Kończyny szeroko rozmieszczone, mocne nie za grube owalne kości. Silne kości pęcinowe. Lekki swobodny chód bez kołysania. Mocne zdrowe racice.

Organizacją odpowiedzialną za realizację krajowego programu hodowlanego bydła rasy Hereford jest Polski Związek Hodowców Bydła Mięsnego.

Pliki do pobrania:Wielkość
Krajowy program hodowlany dla rasy Hereford38.31 KB